ความผูกพันไม่มีที่สิ้นสุด

ร.อ.หญิง วันทิตา ลิ่วเฉลิมวงศ์

เรื่องร้ายๆ สำหรับแคทส่วนใหญ่จะไม่ค่อยคิดว่าสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้าในชีวิตเป็นสิ่งที่ไม่ดีนะคะ ยกเว้นเรื่องที่คุณย่าของแคทจากไปหรือคนใกล้ชิดในครอบครัวของเราต้องจากไป คือมันไม่ใช่เรื่องร้ายนะคะ แต่ว่าเป็นเรื่องสะเทือนใจมากกว่า จริงๆ ท่านไปดีมันก็เป็นสิ่งที่ดี แต่ว่ามันทำให้เราได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างแรง มันใจหาย มันรู้สึกแย่ๆก็เลยคิดว่าเป็นสิ่งแย่ๆ สำหรับตัวเองค่ะ..

จริงๆ คุณย่าของแคทท่านก็เสียไปได้ 5 – 6 ปีแล้วนะคะ ซึ่งสำหรับตัวแคทท่านจะค่อนข้างมีความสำคัญมากค่ะ เรียกว่าเป็นคนสำคัญอีกคนของแคทเลยก็ว่าได้นะคะ เพราะท่านเป็นคนเลี้ยงแคทมาตั้งแต่เด็กๆ คือเหมือนกับว่านอกจากคุณพ่อคุณแม่แล้วก็จะมีคุณย่าอีกคนหนึ่งที่เลี้ยงดูแคทมาโดยตลอด แล้วเราสองคนก็สนิทกันมาก เราผูกพันกันมากๆ คือ แบบว่าเป็นอารมณ์คุณย่ากับหลานสาวที่รักและผูกพันกันเหมือนคนทั่วไปน่ะค่ะ

ตอนเด็กๆ แคทจะไปนอนกับคุณย่าอยู่บ่อยๆ จนกลายเป็นความผูกพันสนิทสนมสะสมมาเรื่อยๆ  ตั้งแต่เด็กจนโตค่ะ ก็สนิทกันถึงขั้นที่ว่าพาท่านออกไปเที่ยว ไปทานข้าว แล้วจะไปด้วยกันแค่สองคนบ่อยมากๆ  ก็เลยมีความผูกพันกันมากพอสมควร ถึงแม้ว่าตอนนี้แคทจะโตเป็นผู้ใหญ่ มีการดำเนินชีวิตอะไรเป็นของตัวเอง แต่ความรักและความผูกพันที่มีให้กันก็ยังมีต่อเนื่องเสมอมา เพราะแคทกับคุณย่ารักและห่วงใยกันและกันมากๆ

จนมาถึงตอนที่ท่านเสียเนี่ยล่ะค่ะ พอท่านมาจากไปแบบนี้ก็ทำให้แคทรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในชีวิตขาดหายไปเยอะเลยเลย แล้วก็รู้สึกสะเทือนใจมากในวันที่ท่านจากไป คือเสียใจมากๆ ที่สุดเลยค่ะ บอกไม่ถูก อธิบายไม่ได้เลยว่าความรู้สึกมันมากมายขนาดไหน มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกจริงๆ ใจหายแบบสุดๆเลย แต่ก็ทำให้แคทเข้าใจคำว่าการสูญเสียคนที่รักว่ามันเป็นยังไง การที่เราต้องจากคนที่เรารักและผูกพันมากๆในชีวิต มันเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะกระทบกระเทือนต่อจิตใจของเราอย่างแรง แล้วก็ทำให้เราเสียใจนะคะ เพราะเราไม่สามารถที่จะห้ามไม่ให้ท่านไปจากเราได้ การเกิดดับมันเป็นไปตามกลไกทางธรรมชาติของคน ซึ่งตรงนี้แคทก็เข้าใจดี และก็ยอมรับข้อนี้มาโดยตลอด แล้วก็ช่วยให้คิดไปในทางที่ดีว่าอย่างน้อยคุณย่าท่านก็ไปสบายแล้วค่ะ

พอเวลามันผ่านไปก็ทำให้ความคิดมันเปลี่ยนไปด้วยนะคะ ความรู้สึกอะไรหลายอย่างก็ดีขึ้น และมาถึงทุกวันนี้แคทก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้ว ยังรู้สึกว่าท่านไม่ได้จากไปไหนเลย กลับรู้สึกเหมือนมีท่านมาอยู่ใกล้ๆ ตัวแคทเสมอค่ะ เพราะว่าเรายังระลึกถึงท่านอยู่ตลอด อย่างที่บ้านก็จะมีรูปของท่านตั้งอยู่อย่างเด่นชัด  เวลาที่แคทมองที่รูปของคุณย่าก็เหมือนได้เห็นท่านมองเราอยู่ เหมือนกับตอนที่ท่านยังอยู่ที่บ้านกับพวกเรา

นอกจากรูปก็ยังมีข้าวของเครื่องใช้บางอย่างของคุณย่า หรือของหลายๆ อย่างที่ทำให้นึกถึงท่านก็เก็บเอาไว้ด้วย เผื่อวันไหนที่คิดถึงท่านจะได้เอาออกมาดูค่ะ ซึ่งมันก็รู้สึกดีและหายคิดถึงท่านทุกครั้งที่ได้เห็น  แคทว่ามันเป็นความผูกพันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ได้อยู่กับเราแต่ความรู้สึกของเราที่มีต่อท่านก็ไม่เปลี่ยนแปลง รู้สึกเสมอว่าท่านยังอยู่กับเราตลอด ก็คิดถึงท่านมากค่ะ..