การปรากฏตัวของเจ้าถิ่น

สุชารัตน์ มานะยิ่ง

            ออมได้มีโอกาสไปเข้าค่ายกับทางมหาวิทยาลัยค่ะ ออมไปที่จังหวัดอุตรดิตถ์ แล้วได้ไปพักค้างคืนกันที่วัด  ตอนนั้นออมก็คิดกลัวอยู่เหมือนกันนะ แต่ไม่เป็นไรมีเพื่อนไปเยอะ พอไปถึงที่พักก็จะแบ่งให้ผู้ชายกับผู้หญิงพักคนละที่ค่ะ แต่ผู้ชายที่คณะของออมก็ไม่ค่อยที่จะเป็นผู้ชายเท่าไร (หัวเราะ) ในแก๊งของออมจะเป็นออกแต๋วๆกันหมดเลยค่ะ แล้วนานๆได้มาออกค่ายด้วยกัน ได้มานอนด้วยกัน ก็เลยชวนเพื่อนๆมานั่งเม้าส์กันค่ะ

ตอนนั้นประมาณ 1 ทุ่ม ก็มืดมากแล้วนะคะ ก็เสนอให้ฝ่ายชาย(เพื่อนสาว) เดินมา แต่ทางนั้นก็ไม่ยอมค่ะ ทางเราก็บอกว่าเราเป็นผู้หญิงมืดค่ำแล้วจะให้เดินไปได้ยังไง เพราะระยะทางที่จะเดินไปก็ไกลเหมือนกันค่ะ เกี่ยงกันอยู่นานก็ได้สรุปว่า เดินมาเจอกันคนละครึ่งทาง เพราะทางฝ่ายหญิงก็มีกัน 6-7 คนก็เดินเป็นกลุ่มๆกันไป คงไม่มีอะไร เหตุการณ์ตอนขาไปไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะ ยังปกติดีอยู่ ก็นั่งเม้าส์กัน คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ รู้สึกตัวอีกทีก็เที่ยงคืน ตี 1 แล้วค่ะ เม้าส์กันเพลินไปหน่อย หลังจากนั้นก็จะแยกย้ายกันไปนอน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปปลูกป่า ตอนขากลับฝ่ายชายก็บอกกับเราว่าเดินกลับไปกันเองนะ เราก็บอกว่าไปส่งหน่อยได้ไหม กลัวอยู่เหมือนกันนะ แต่ก็ไม่ยอกมาส่งค่ะ แยกย้ายกันเดินกลับกันเอง ต่างคนก็ต่างเดินกลับกันทั้งสองฝ่าย

            ในระหว่างทาง เดินไปก็ขนลุกไป เพราะบรรยากาศตอนตี 1 ตี 2 มันก็ชวนให้รู้สึกขนลุกอยู่แหละ แถมยังอยู่ในวัดอีกด้วย ลองจินตนาการดูสิคะ ว่าจะวังเวงขนาดไหน แล้วระยะทางก็ไกลพอสมควร ปรากฏว่าเห็นเลยค่ะ  เห็นผู้หญิงใส่ชุดสีขาว ผมยาว นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เพื่อนทุกคนก็เห็นค่ะ ออมเห็นแล้วก็ไม่อยากจะจ้องเขา ก็หันหน้าหนีไป เพราะกลัวมากเลยค่ะ แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินกลับให้ถึงห้องพักให้เร็วที่สุด เดินแบบเบียดกันมากค่ะ พอกลับมาถึงห้องก็ไม่มีใครคุยกันเลยค่ะ ต่างคนต่างนอนกันแบบว่าเงียบมากๆ  ไม่มีใครพูดถึงเลย และก็ไม่อยากพูดด้วย

พอรุ่งเช้าถึงมาคุยกัน ว่าเห็นเหมือนกันไหม ทุกคนก็เห็นค่ะ แล้วเพื่อนคนนึงในกลุ่ม เขาจะเป็นคนที่เจอแบบนี้บ่อย คือไปที่ไหนก็เจออยู่แล้ว แต่ออมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิตนะ ครั้งนี้เป็นครั้งแรก แต่เราก็เห็นเฉยๆนะ เขาไม่ได้มาทำอะไรเรา เขาคงจะอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว เราสิไปเยือนถิ่นเขาเอง (หัวเราะ) แต่ออมกลัวมากเลยนะ เพราะปกติเป็นคนที่กลัวผีเอามากๆ แถมยังจินตนาการสูงส่งอีกด้วยค่ะ(หัวเราะ) คือบางครั้งเราก็คิดเองว่าต้องมี ที่นี่ต้องมีผีแน่ๆ คิดมาก คิดไปคิดมาเห็นจริงๆ คิดจนเห็นภาพเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนมาก

 แต่เหตุการณ์ครั้งนี้ออมว่าจริงนะ ไม่ได้จินตนาการเอง เพราะเพื่อนของออมก็เห็นกันทุกคนเลย ก็โอเคค่ะ ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้เห็น แต่ไม่เอาอีกแล้วนะ ครั้งเดียวก็พอแล้วค่ะ..