สัตว์เลี้ยงตัวโปรดหายไป

ชุติมา ดุรงค์เดช

            ประสบการณ์เรื่องร้ายๆ ของไข่มุก คิดว่าก็คงจะเป็นสมัยตอนเด็กๆ น่ะค่ะ คือ เมื่อก่อนไข่มุกจะเลี้ยงสุนัขไว้ที่บ้าน แล้วสุนัขตัวนั้นมุกจะรักมากๆเลย เค้าชื่อลักกี้ค่ะ เป็นพันธุ์ผสมพุดเดิ้ลกับเชาเชา มุกก็เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเลยนะ พอมาวันหนึ่งมันก็โดนขโมยไป แล้วมุกก็ตามหาไม่เจอเลย ครั้งนั้นก็เสียใจมากเลยค่ะ คือ มุกไม่คิดว่าวันนึงเค้าจะหายจากเราไป ใจหายมากๆเลย..

ถ้าใครที่เลี้ยงสุนัข หรือว่าสัตว์เลี้ยงเอาไว้ที่บ้านก็จะเข้าใจว่าเราก็รักมันเหมือนลูกเหมือนหลาน รักเหมือนเป็นบุคคลคนหนึ่งในบ้านเรา เค้าเป็นหนึ่งในสมาชิกของบ้านเรา  เวลามันหายไปก็ทำให้เรารู้สึกว่าเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างในชีวิตเราหายไปค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่แย่สำหรับมุกนะ เชื่อว่าคนที่มีสัตว์เลี้ยงในบ้านจะทราบดีว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง

ตอนนั้นมุกก็เสียใจมากนะคะ แล้วก็คิดว่าทำไมคนจะต้องมาขโมยสุนัขของคนอื่นไปด้วย ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่ามันมีเจ้าของ มุกก็ตามหานะคะ ไม่ได้นั่งใจเย็นอยู่ที่บ้านเฉยๆ รอให้มีคนมาติดต่อ แต่ตามยังไงก็ตามไม่เจอเลยค่ะ ยิ่งตามใจก็ยิ่งหาย ซึ่งที่บ้านมุกก็จะเลี้ยงสุนัขมาหลายพันธุ์แล้วนะคะ แต่ก็ไม่รู้เป็นเพราะอะไรก็จะมีหลายตัวที่หายไปแล้วก็ตามไม่เคยเจอเลย มีอีกตัวหนึ่งที่เป็นพันธุ์ชิวาว่า มันชอบลอดรั้วออกไปข้างนอกบ้านแล้วก็หายไปเหมือนกัน ความจริงถ้าคิดไปในทางที่ดีก็อาจจะมีคนใจดีผ่านมาเห็นก็คงคิดว่าหมาอาจจะหลงทางมารึเปล่า  ถ้าปล่อยไว้เดี๋ยวเกิดอะไรขึ้นมา น่าสงสารก็เลยเก็บเอาไปเลี้ยงอะไรแบบนั้นก็ได้ คือใจเราภาวนาให้เค้ารักและสงสารหมาของเรา แต่ที่ทำให้มุกรู้สึกแย่ก็คือมันไม่ได้อยู่บ้านมุก ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ มุกอีกแล้ว อีกอย่างมุกคงไม่มีโอกาสได้เลี้ยง ได้ดูแลเค้าอีก กลับบ้านไปก็ไม่เจอความน่ารักของมันตรงนี้ก็เลยทำให้มุกรู้สึกเสียใจมากค่ะ มันพูดไม่ถูกเหมือนชีวิตเราขาดหายไปอ่ะค่ะ  

ทุกวันนี้มุกก็เลี้ยงพุดเดิ้ลไว้สองตัว ก็ดูแลมันอย่างดีนะคะ เพราะกลัวว่าเดี๋ยวมันจะหายไปอีก มุกไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นอีก แล้วก็คิดว่าจะเลี้ยงสองตัวนี้เป็นสองตัวสุดท้ายแล้วล่ะค่ะ (ยิ้ม) ซึ่งตอนนี้มันก็แก่มากแล้วจนฟันบางซี่ของมันหลุดออกมาแล้ว (หัวเราะ) ก็เป็นไปตามวัยของสุนัข คือถ้านับระยะเวลาที่เลี้ยงมารวมก็ 8 ปีแล้วค่ะ ตั้งแต่มุกเริ่มไปอยู่ที่อังกฤษใหม่ๆ ก็ผูกพันกับเจ้าสองตัวนี้มากเหมือนกัน  ซึ่งมันก็ทำให้มุกรู้สึกว่าการที่เราได้เลี้ยงสุนัขมันก็ดีเหมือนกัน คือการที่เราได้ให้ความรักกับมัน แล้วก็การที่เราได้ความรักจากสัตว์เลี้ยงของเรา มันเป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกชุ่มชื่นหัวใจในแต่ละวันเวลาที่มุกกลับมาจากทำงาน อย่างน้อยมันก็ช่วยคลายความเครียดเวลาที่ได้เล่นกับมัน เป็นเพื่อนเวลามุกอยู่บ้าน คอยเดินตามไปไหนต่อไหน ทำให้มุกไม่รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่ลำพังเพียงคนเดียว

มาถึงตอนนี้สุนัขมันแก่แล้วก็ถ้าพูดง่ายๆ คือมันใกล้จะตายแล้วน่ะค่ะ มุกก็เลยคิดว่าถ้ามันตายไปมุกคงเสียใจแย่เลย ก็เลยตั้งใจว่าถ้าหมดจากล็อตนี้ก็คงไม่เลี้ยงอะไรแล้วค่ะ สงสารเค้า แล้วก็สงสารตัวเองด้วย คงจะเก็บเอาเป็นความทรงจำที่ดีๆ ดีกว่าค่ะ...